آقای صمیمی در ارائه خود به تعیین، رتبه دهی و اولویت بندی شاخصهای HSE موثر بر تاب آوری پرداخت. مهندسی تاب آوری در صنایع فرآیندی مثل پتروشیمی ها و صنایع فولادی به کرات مورد مطالعه قرار گرفته است اما در صنایع تولیدی مثل خودروسازی کمتر بدان پرداخته شده است. متنوع بودن شاخصهای مهندسی تاب آوری منجر به سردرگمی پژوهشگران و متخصصین ایمنی در ارزیابی تاب آوری صنایع میشود و بدین علت جهت همسوسازی این شاخصها انجام مطالعات با رویکزدهای تصمیم گیری چند معیاره بیش از پیش احساس میشود.

این پژوهش از نظر روش شناسی تحلیلی و کاربردی است. جامعه آماری آن شامل کارشناسان ایمنی، کارشناسان تولید و اساتید مهندسی بهداشت حرفه ای و ایمنی کار با بیش از 5 سال سابقه بوده اند. در این پژوهش در مراحل دلفی از نمونه گیری هدفمند جهت غنای اطلاعاتی استفاده شده و تعداد نمونه ها 11 نفر و در روش دنپ فازی 5 نفر بود. طی مراحل دلفی فازی از 68 شاخص فرعی مستخرج از مطالعات، 19 مورد امتیاز کمتر از حد آستانه را کسب کرده و حذف شدند. موارد باقی مانده در مرحله دنپ فازی توسط خبرگان با طیف اکسپرت مقایسه شده و در نهایت رتبه دهی و اولویت دهی شاخصها انجام شد. شاخصهای پیش بینی، تعهد مدیریت ارشد، خودسازماندهی و کار تیمی بیشترین وزن را در تاب آوری صنعت مورد مطالعه کسب نمودند و در سطح شاخصهای فرعی، خودسازماندهی فردی و سازمانی و افزونگی نیروی انسانی بیشترین اولویت را کسب کردند.