به گزارش روابط عمومی دانشکده بهداشت، جلسه دفاع پایان‌نامه امیرحسین خانزاده با عنوان «بررسی ارتباط دو شاخص TyG index و TyG-BMI index با حوادث قلبی عروقی در بیماران مبتلا به دیابت مراجعه‌ کننده به کلینیک دیابت بیمارستان رسول اکرم (ص) تهران در سال ۱۴۰۳»، روز دوشنبه ۱۶ شهریورماه ۱۴۰۵ در آمفی‌تئاتر بیمارستان رسول اکرم (ص) برگزار شد. این پژوهش با راهنمایی دکتر حمیدرضا برادران و دکتر نسرین عسگری سوران و با مشاوره دکتر آرش مهذب و دکتر امیرحسین قانونی انجام شده بود. دیابت یکی از شایع‌ترین بیماری‌های غیرواگیر در جهان است و عوارض قلبی‌-عروقی از مهم‌ترین پیامدهای این بیماری به شمار می‌روند. از این‌رو، شناسایی شاخص‌هایی که بتوانند افراد در معرض خطر بیشتر را با روش‌های ساده و کم‌هزینه شناسایی کنند، اهمیت زیادی دارد. خانزاده در تشریح پژوهش خود گفت: در این مطالعه، دو شاخص TyG و TyG-BMI به‌عنوان شاخص‌هایی ساده برای برآورد مقاومت به انسولین و بررسی ارتباط آنها با بیماری‌های قلبی‌-عروقی در بیماران مبتلا به دیابت مورد بررسی قرار گرفتند. خانزاده در تشریح این شاخص‌ها گفت: مقاومت به انسولین به وضعیتی گفته می‌شود که در آن سلول‌های بدن پاسخ مناسب و کافی به انسولین نمی‌دهند. از آنجا که اندازه‌گیری مستقیم مقاومت به انسولین در شرایط بالینی معمولاً ساده و در دسترس نیست، شاخص‌هایی مانند TyG و TyG-BMI در سال‌های اخیر به‌عنوان گزینه‌هایی ساده‌تر و کم‌هزینه‌تر مورد توجّه قرار گرفته‌اند. این شاخص‌ها با استفاده از اطلاعاتی که معمولاً در دسترس هستند، از جمله سطح تری‌گلیسرید و قند خون و شاخص توده بدنی (BMI)، محاسبه می‌شوند. وی افزود: مطالعات پیشین، ارتباط این شاخص‌ها را با برخی پیامدهای متابولیک و قلبی‌-عروقی مطرح کرده‌اند؛ امّا نتایج درباره توانایی آنها در پیش‌بینی بیماری‌های قلبی‌-عروقی یکسان نبوده است. به همین دلیل، در این مطالعه ارتباط این دو شاخص با بروز بیماری‌های قلبی‌-عروقی در بیماران مبتلا به دیابت بررسی شد. یافته‌های این پژوهش نشان داد که TyG و TyG-BMI، پس از در نظر گرفتن اثر ابتلا به دیابت، به‌عنوان عوامل خطر مستقل برای بروز بیماری‌های قلبی‌-عروقی شناخته نشدند. به بیان دیگر، ارتباط مشاهده‌ شده میان این شاخص‌ها و بیماری‌های قلبی‌-عروقی احتمالاً تا حدی تحت تأثیر خود بیماری دیابت بوده است و نمی‌توان این دو شاخص را به‌تنهایی به‌عنوان ابزار مستقلی برای پیش‌بینی این حوادث در بیماران دیابتی در نظر گرفت. بر اساس نتایج این مطالعه، انجام پژوهش‌های آینده‌نگر با حجم نمونه مناسب و دوره پیگیری طولانی‌تر برای بررسی دقیق‌تر نقش این شاخص‌ها در پیش‌بینی بیماری‌های قلبی‌-عروقی در بیماران مبتلا به دیابت پیشنهاد شده است.