دفاع پایان نامه دانشجو  شمامه رحمانی مقطع کارشناسی ارشد رشته آموزش بهداشت و ارتقاء سلامت، تحت عنوان " بررسی پیش بینی کننده‌‎های اتخاذ رفتارهای مراقبت از پا بر اساس سازه‌های نظریه انگیزش محافظت در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو " به راهنمایی استاد سرکار خانم دکتر طاهره دهداری  و مشاوره سرکار خانم دکتر جمیله ابوالقاسمی و سرکار خانم دکتر ناهید هاشمی مدنی مورخ "1404/10/01" در سالن کنفرانس برگزار شد.

 چکیده :

مقدمه

در بیماران دیابتی، عوامل متعددی بر پذیرش رفتارهای خودمراقبتی از پا تأثیر می‌گذارند. این مطالعه، با هدف تعیین پیش بینی کننده های اتخاذ رفتارهای مراقبت از پا بر اساس سازه های نظریه انگیزش محافظت در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو انجام شد.

روش انجام کار

این مطالعه مقطعی (توصیفی– تحلیلی) در سال 1403 انجام شد. دو پرسشنامه  جهت سنجش رفتارهای مراقبت از پا و سازه های نظریه انگیزش محافظت، طراحی و طی گام های مختلف، اعتبار و پایایی آن محاسبه شد. سپس، ۳۰۰ بیمار مبتلا به دیابت نوع ۲ که فاقد عوارض بلندمدت دیابت بودند، از مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم بیمارستان فیروزگر وابسته به دانشگاه علوم پزشکی ایران در تهران، انتخاب و پرسشنامه ها را تکمیل کردند. تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارSPSS  انجام شد. در مطالعه حاضر، سطح معناداری، کمتر از 05/0 در نظر گرفته شد.

یافته­ ها

میانگین سنی شرکت‌کنندگان، ۸/61 سال (انحراف معیار = 28/10) بود. نتایج مطالعه نشان داد که سازه های خودکارآمدی درک‌شده  (p <0/001)، هزینه‌های پاسخ  (p =0/004)، سطح تحصیلات (p = 0/046) و مدت زمان ابتلا به دیابت (p = 0/028) به‌طور معنی‌داری، بر اتخاذ رفتارهای خودمراقبتی از پا تأثیر داشتند. به ازای یک واحد افزایش متغیرهای خودکارآمدی درک شده، سطح تحصیلات و مدت ابتلا به دیابت، به ترتیب 138/1، 723/0 و 532/0، به اتخاذ رفتارهای مراقبت از پا افزوده می شد. برعکس، به ازای یک واحد افزایش متغیر هزینه‌های پاسخ، 426/0رفتارهای مراقبت از پا کاهش می یافت.

نتیجه­ گیری

برای طراحی مداخلات مؤثر که رفتارهای خودمراقبتی پا را در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ بهبود دهد، باید بر باورهای خودکارآمدی و هزینه‌های پاسخ بیشتر تأکید شود، به‌ویژه برای افرادی که مدت کوتاهی از ابتلای آن‌ها به دیابت می‌گذرد و سطح تحصیلات پایین‌تری دارند.