صالحی افزود: پژوهش جدیدی که در مجله BMC Public Health  منتشر شده، به بررسی تأثیر سروصدای صنعتی کمتر از حدود مجاز بر روی کارکنان دو شرکت متوسط صنعتی پرداخته است. هدف این مطالعه، تعیین اثر نویز صنعتی بر عملکرد و استرس شغلی است. محققان میخواهند اثبات کنند، “پایین‌تر از حد مجاز بودن” به معنای “نبودِ اثرات سوء” نیست و تمرکز این مطالعه بر صنایع متوسط (Medium-sized enterprises) بود؛ جایی که معمولاً نظارت بر سروصدا کمتر است و کارکنان ممکن است برای سال‌های طولانی در معرض سروصدای مداوم اما “پایین تر از حد مجاز” باشند.

این مطالعه شامل دو واحد صنعتی متوسط و در مجموع 172 کارگر بود. ارزیابی جامع نویز در هر دو واحد انجام شد. تراز صوتی محیط کار با استفاده از دستگاه سنجش تراز صوت Larson Davis SoundAdvisor™ Model 831C و بر اساس استاندارد ISO 1996–2:2017 اندازه‌گیری شد. واحدها به دو گروه تراز صوت کم با میانگین 60.55 دسی‌بل(A) و دامنه 55.6 تا 66.7 دسی‌بل(A)، و تراز صوت بیشتر با میانگین 78.22 دسی‌بل(A) و دامنه 76.5 تا 80.1 دسی‌بل(A) تقسیم شدند. آستانه‌های شنوایی از طریق هدایت هوایی در بازه 0.5 تا 8 کیلوهرتز با استفاده از ادیومتر Interacoustics AS608 اندازه‌گیری شد. داده‌های جامعه‌شناختی-جمعیت‌شناختی جمع‌آوری شد و شکایات شنوایی از طریق مصاحبه حضوری ارزیابی شدند. کارکنان پرسشنامه Job Stress Scale را تکمیل کردند و سرپرستان آنان عملکردشان را با استفاده از  Job Performance Scale ارزیابی کردند. سطح معنی‌داری آماری در نظر گرفته شد. نتایج نشان داد که در گروه پرنویز، آستانه‌های شنوایی در 2000 و 4000 هرتز در هر دو گوش و در 6000 هرتز در گوش چپ افزایش یافته است. همچنین کارکنانِ در معرض نویز بیشتر، عملکرد کاری پایین‌تری نشان دادند . با این حال، بین دو گروه تراز صوتی کم و تراز صوتی بیشتر، از نظر سطح استرس شغلی تفاوت آماری معناداری مشاهده نشد . همچنین بین سن و آستانه‌های شنوایی در هر دو گروه، همبستگی مثبت و معناداری وجود داشت؛ اما بین سن و استرس شغلی یا عملکرد کاری رابطه‌ای دیده نشد. افزون بر این، بین استرس شغلی و عملکرد کاری نیز همبستگی مشاهده نشد.